Hector was een jongen van 19 jaar. Het was een lange jongen met een opvallende verschijning. Zijn handicap was niet duidelijk bepaald; het leek te gaan om een vorm van autisme en een laag IQ. We zijn bij hem op bezoek geweest. Hij gaf ons een warm onthaal; met zijn eigen ‘kreten’. Het huis lag een eindje verwijderd van de stad. Hij heeft drie broers (zonder handicap) en woont bij zijn moeder. De rol van de vader is onbekend. Het huis is niet groot; wij kregen een plek op een bed zonder matras. In het huis waren twee slaapkamers en een keuken. Hij had een eigen kamer en was erg gesteld op zijn spulletjes. In huis hielp hij zijn moeder met koken, kleren wassen en schoonmaken. Toen zijn moeder haar hand verwonde heeft Hector haar eerste hulpverleend. Hij zou het liefst houtsnijder worden of werken met hout, maar dat is hem nog niet toevertrouwd.

Juan Carlos was een jongen met het syndroom van down. Hij zat op de speciale school. Bij het eerste bezoek aan Los Pipitos trad hij al op als artiest. Hij heeft een mooi postuur, een bijzondere uitstraling. Hij was een artiest, een showman met soms een cowboyhoed en zonnebril. Bij zijn tweede optreden kreeg hij Anneke zo ver om met hem te dansen. Bij de sportdag zag ik hem klaar zitten aan het begin van de dag. Hij had fel geel met blauwe sportkleding aan. Ik ging even naast hem zitten. Hij pakte zijn tiger balsem en smeerde zijn benen in, zo was hij goed voor bereid. Tijdens het sporten straalde hij.

Aukje

Gebarentaal
Goede communicatie is erg belangrijk. Geen spaans kunnen in een land waar geen van de inwoners iets anders lijkt te spreken is dan ook erg lastig. Al snel voel je je dan iets dichter staan bij andere mensen in dat land die dat ook niet kunnen. In Nicaragua waren dat de dove kinderen.

Vandaag zijn we met de bus van de universiteit naar Puerto Diaz gereden. Een vissersdorpje met uitzicht op Isla Ometepe. Onderweg zijn we gestopt om te kijken bij een school op het platteland die is gebouwd met de hulp van de SIS. Een zogenaamde seizoenschool met twee lokalen en een lerares! 

De weg er naar toe was heftig en ruig. Geen goed asfalt, maar keien, modder en smalle bruggetjes. We zijn goed door elkaar geschud en veilig aangekomen.
Als eerste was daar de zoektocht naar een geschikt toilet.

We hebben een gehandicapt meisje met haar moeder bezocht. Het meisje, Jellica, had hersenverlamming. zij sliep in een hangmat en werd door haar moeder wakker gemaakt. Het duurde even, maar wat later maakte zij meer contact.

Zij is nu 3 jaar. Het meisje gaat 1 keer per maand naar Los Pipitos. Vanwege het gebrek aan geld en een goede verbinding naar Juigalpa gaat zij niet vaker.De zus en de vader zijn er nog. De zus gaat met haar mee naar Los Pipitos en helpt met de oefeningen voor haar, maar ook voor andere kinderen in het dorp.
Om een huis van Los Pipitos te bouwen moeten er 50 kinderen met een handicap daar zijn. (die zijn er nu niet)

Het type mensen dat we tegen komen vandaag zijn wat meer timide dan in Juigalpa. Het gesprek komt dus wat moeizamer op gang.

We zijn een stuk omhoog gelopen naar een uitkijkpunt met een hotel/restaurant (1 kamer ... zie Lonely Planet ;-) Wel gek dat er op deze plaats zo´n luxe uitstrek is. We hebben wat met onze benen in het zwembad gedobberd.

De verleiding was daar om een duik te nemen, maar toen was de regen daar! Het bleef lekker door regenen terwijl we op ons eten wachten. Er was keuze tussen kip en vis. De vis werd vers gevangen en klaar gemaakt. Net als de kip. (net geslacht) We konden een kijkje in de keuken nemen. (ik heb hier inmiddels vis leren eten) 

Na een tijdje was hert eten klaar en hebben we het gezellig op gegeten. Wat ik opvallend vind is dat de sfeer tussen ons en de Nicaraguanen uit Juigalpa steeds meer ontspannen word. De twee sportleraren Isaac en Haffner waren weer mee. De directrice van Los Pipitos en Margaritha (comitee de vincelo)

De terugweg was weer spannend omdat de wegen nu nog minder goed begaanbaar waren. Daar was een terreinwagen geschikt voor geweest ;-)
Alles bij elkaar een dag met wat ontspanning en een bezoek aan een gezin.
Vanavond gaan we met de sportdag van vrijdag aan de slag!

Hasta Luego uit Nicaragua, Juigalapa!

Aukje

Dag 6 Irene

Toen we uiteindelijk weer terug in de bus zaten, vatte Julian in een zin samen wat we de meesten van ons dachten. ¨Dit is misschien wel het ergste dat ik ooit gezien heb.¨

We hebben vandaag verschillende huisbezoeken afgelegd. Bij families met gehandicapte kinderen. Zelf ging ik op bezoek bij een gezin met twee gehandicapte kinderen. Nelson en Danny. De vader van Nelson is bij zijn geboorte gevlucht en zijn moeder is depresief geworden van de uitzochtsloze situatie. Nelson heeft de ziekte van ducien en zijn spieren worden mettertijd steeds zwakker, totdat zijn hart er op een gegeven moment mee stopt. Nelson zou met fysiotherapie redelijk kunnen functioneren, maar zoals het nu gaat zal hij binnen twee jaar sterven. Nelson is nu 11. De oom van Nelson zorgt voor hem.

De oom van Nelson heeft zelf nog drie kinderen, waarvan Danny er eentje is. Danny is zwaar autistisch. Danny zou met goede begeleiding ver kunnen komen, maar de maandelijkse 35 dollar kunnen ze nietg opbrengen met een salaris van 40 dollar per maand. Danny krijgt wel medicijnen, maar in Nicaragua ben je tot je 11e verzekerd en over een klein jaar wordt Danny twaalf. De vader van Danny is een van de meest gedreven en betrokken mannen die ik ooit heb ontmoet. Hij heeft vrijwel alle boeken over autisme gelezen en elke dag probeert hij om zijn zoon een zo goed mogelijk leven te bieden, tussen de 11 urige werkdagen die ze doorgaans maken. Hij zegt dat alle theorie die hij kent interessant is, maar hij is niet vermogend het om te zetten in de praktijk. Hij geeft aan dat we pàs echt zullen begrijpen hoe intens de liefde voor een kindje is en hoe ver je wil gaan, als je zo´n babietje in je armen houdt.  

Ondetussen is het andere gedeelte van de groep bij een gezin met 6 kinderen die allemaal op het speciaal onderwijs zitten. Een vader is er niet. Als ze vragen waar de kinderen van leven, antwoord de moeder ¨van Gods wil¨

Alle kinderen zijn ondervoed en hebben daardoor een groei achterstand. Ze zijn niet gehandicapt, maar ze hebben gewoon al in geen tijden goed gegeten. Het jongste meisje is 6 jaar en weegt 6 kilo. Ze blijft maar lachen.

Na deze twee ervaringen komen we ook bij Hector thuis. Een 19 jarige jongen die een geestelijke afwijking heeft. Hij is het toppunt van liefheid en behulpzaamheid. Zijn moeder spreekt vol lof en warmte. Er heerst vrede in het huis.

De hele dag is een dag van tegenstellingen. Hoop en wanhoop, lichamelijke armoede en geestelijke rijkdom.

Na vijf huisbezoeken gaan we langs Los Pipitos, om een revalidatie bij te wonen. Hier zien we weer de positieve invloed van Los Pipitos en hoe goed gehandicapte kinderen begeleidt worden.

We moeten ons haasten want om 16h gaan we meedoen met de sport training van Los Pipitos. Samen met Ashley, Wikke, Karola en Aukje doen we mee met een voetbal wedstrijd met jongens die schijnbaar gehandicapt zijn, maar ik kan niet ontdekken wat ze dan hebben. Met een grote groep gehandicapte kinderen gaan we sprintjes trekken. Ik heb nog nooit kinderen zo zien genieten van rondjes rennen..

¨s Avonds worden we geinterviewd voor het plaatselijke nieuws. Erg grappig, vooral als de telefoon van de interviewer tot twee keer toe overgaat.

Al met al een dag vol waardevolheden, om niet snel te vergeten.

Eindelijk ook een verhaaltje van mij op onze weblog. Tot nu toe is het een geweldige ervaring om hier te zijn! Dag 5 was dat ook weer. Die dag begon ik met hardlopen. Anderen hadden dat al bijna elke dag gedaan, maar tot dag 5 heb ik eronder uit kunnen komen. Maar ja, je moet alles eens geprobeerd hebben, dus ook hardlopen ´s ochtends vroeg in Nicaragua... Het was goed te doen, niet al te lang en nog niet zo heet. Wel grappig was dat er overal al zoveel leven is om 7 uur s ochtends!

Na weer een stevig ontbijt begonnen we met het bezoeken van twee gezinnen net buiten Juigalpa die een gehandicapt kind bij Los Pipitos hebben. We hebben de groep opgesplitst en zijn daardoor allemaal naar 1 gezin gegaan. Degene waar ik naartoe ging was  een doof zoontje van 11 jaar en zijn familie. Hij leefde met zijn moeder, zijn tante en haar 4 kinderen in een huis. De moeder had geen werk en haar zus verdiende erg weinig. Ze hadden het moeilijk om de nodige dingen voor het bijna-dove jongetje, zoals een gehoorapparaat, bij elkaar te krijgen. Ook de communicatie met het jongetje was moeilijk, omdat de moeder geen gebarentaal spreekt. Ook hierdoor denk ik kwam hij een beetje onhandelbaar over. Ze woonden met z´n 7en in een klein huisje met een vloer van aangestampte aarde. Erg indrukwekkend weer! Het andere gezin (waar de andere helft van de groep dus op bezoek ging) had het iets beter. De dove dochter werkt als nagelschilder en het geld dat ze verdient besteeds ze aan haar eigen spulletjes. Ze is al 31 jaar oud. Nu leek het dus goed met haar te gaan, maar vroeger, tot haar 21e, werd ze door haar ouders thuis gehouden. Pas daarna heeft ze heel veel geleerd bij Los Pipitos. In het gesprek dat we ´s middags hadden hebben we het hier ook nog over gehad.

Dat gesprek was met onder andere Adolfo en Marie Louise. Zij vertelden over het leven van gehandicapte kinderen hier in Nicaragua. Best moeilijk blijkbaar om als ouders je kind los te laten en niet te verstikken omdat je het wilt beschermen. Bij Los Pipitos proberen ze juist die kinderen naar buiten te krijgen om ze voor te bereiden op het dagelijks leven. Erg nodig voor die kinderen en voor hun toekomst. Marie Louise, die zelf ook een gehandicapte dochter heeft, vertelde dat nu haar dochter zelfstandig kan leven en voor haar eigen inkomen kan zorgen, zij tevreden en met een gerust hart kan sterven. Mooi gezegd! Iets anders wat me goed bijgebleven is van het gesprek is dat er van de 3 miljoen kinderen in Nicaragua er 750.000 niet naar school gaan. Dit percentage zal bij gehandicapten nog wel hoger zijn. Maar het doel is wel om natuurlijk zoveel mogelijk kinderen naar school te krijgen en om gehandicapte kinderen waar mogelijk ook in gewone scholen te plaatsen.

Al met al was het dus weer een dag met veel indrukken en informatie om een plekje te geven.